همه چیز درباره ایرانیان مین و زندگی در این ایالت

اعتقاد بر این است که جان کابوت و پسرش، سباستین، در سال 1498 اولین نفراتی بودند که مین را کشف کردند. اما با این حال، تا بیش از یک قرن بعد و در سال 1623 هیچ سکونت‌گاهی برای زندگی در این منطقه ساخته نشد. مین که مدت‌ها توسط ماساچوست اداره می‌شد، به عنوان بخشی از تعهد سازش میزوری، در سال 1820 به بیست و سومین ایالت تبدیل شد.

مین 98 درصد از بلوبری‌های کشور آمریکا را تولید می‌کند و درآمد آن علاوه بر بلوبری شامل سیب، سیب زمینی، محصولات لبنی و سبزیجات، مرغ و تخم مرغ نیز می‌شود. این ایالت یکی از بزرگترین تولیدکنندگان خمیر کاغذ در جهان است. مین با تقریباً 89 درصد مساحت جنگلی خود، محصولات چوبی را از قایق گرفته تا خلال دندان تولید می‌کند. مین همچنین در تولید کنسور ماهی ساردین در جهان پیشتاز است و سالانه بیش از 75 میلیون از آن را تولید می‌کند.

سواحل دیدنی، دریاچه‌ها، کوه‌ها و استراحتگاه‌ها، مین را به یک منطقه تفریحی محبوب تبدیل کرده است. بیش از 2500 دریاچه و 5000 نهر، به علاوه بیش از 30 پارک دولتی برای جذب شکارچیان، ماهیگیران، اسکی بازان و کمپینگ‌ها در این نقطه از آمریکا وجود دارد.

ایرانیان سهم بزرگی در جامعه مردم مین دارند و بسیاری در این ایالت مشغول کار، تحصیل و زندگی هستند. در این مقاله با ما همراه شوید تا بیشتر درباره این ایالات و همچنین زندگی ایرانیان در این ایالت بدانید.

لیست ایرانیان مین

ایرانیان در این شهر در مشاغل مختلف مشغول به کار هستند و حتی بسیاری این شهر را برای تحصیل انتخاب می‌کنند. برخی از مهم‌ترین مشاغلی که می‌توان در این ایالت پیدا کرد و صاحبان این عناوین ایرانی باشند، عبارت‌اند از:

ایالت مین

مین یکی از کم جمعیت‌ترین ایالت‌های آمریکا به شمار می‌آید. بزرگترین ایالت از شش ایالت نیوانگلند از نظر مساحت، در گوشه شمال شرقی کشور آمریکا قرار دارد. حدود 2300 مایل مربع (6000 کیلومتر مربع) از مساحت کل آن را آب دریاچه‌های داخلی و تقریباً نیمی از مساحت کل نیوانگلند را تشکیل می‌دهد. مین از شمال غربی و شمال شرقی به ترتیب به استان‌های کبک و نیوبرانزویک کانادا و از غرب به نیوهمپشایر محدود می‌شود. خط ساحلی سنگی معروف این ایالت از جنوب غربی به شمال شرقی در امتداد اقیانوس اطلس امتداد دارد. مین در 15 مارس 1820 به عنوان بیست و سومین ایالت در اتحادیه پذیرفته شد و پایتخت آن آگوستا است. مردمان آلگونکی زبان ساکن این منطقه آن را “سرزمین یخ زده” نامیده‌اند و دو نظریه در مورد نام انگلیسی این ایالت وجود دارد: یک اینکه نام آن از نام استان مین سابق فرانسه گرفته شده و دو اینکه از “mainland” یا سرزمین اصلی گرفته شده که به این معنا بوده که یکی از جزایر ساحلی نبوده است.

مین کم جمعیت‌ترین ایالت در شرق رودخانه می سی سی پی است. بیش از چهار پنجم از کل مساحت آن زیر پوشش جنگلی است. بر اساس بسیاری از معیارهای آماری، مین در میان دیگر ایالت‌ها به عنوان یک ایالت کم رونق اقتصادی به شمار می‌آید، اما زیبایی‌ها، آب و هوا، چشم انداز آن و شخصیت مردم آن به مین اهمیتی فراتر از قدرت اقتصادی و سیاسی بخشیده است. در واقع یکی از مواردی که به رشد اقتصادی این سرزمین کمک کرده، همین مناظر طبیعی و زیبایی خیره کننده آن است. با این حال، از سال 1970، یک سوم از شهرستان‌های ساحلی جنوبی این ایالت نرخ رشد سریع، افزایش ساخت‌وسازهای مسکونی و تجاری و افزایش درآمد را ثبت کرده‌اند. اقتصاد مین به طور فزاینده‌ای به خدمات وابسته شده است، در حالی که صنعت سنتی، تولید کاغذ و محصولات کاغذی در این ایالت کاهش یافته است. ماهیگیری، جنگلداری، معدن و کشاورزی دومین بخش مهم اقتصاد این ایالت را تشکیل می‌دهند. همین موضوع نشان می‌دهد که برای دولت ایالتی مین چقدر سخت است که میان حفظ محیط زیست و توسعه اقتصادی تعادل را برقرار کند.

ایرانیان مین

یانکی‌ها، مهاجران پروتستان انگلیسی و اسکاتلندی-ایرلندی بودند که اصلی‌ترین و پایدارترین سکونت‌گاه‌های اولیه اروپایی را در مین ایجاد کردند. آن‌ها مشخصه‌ها و ویژگی‌هایی مانند بی‌تفاوتی، کم حرفی و شوخ طبعی را به فرهنگ مین تزریق کردند. نوادگان آنها بر زندگی سیاسی و اقتصادی ایالت در طول زمان توسعه آن تسلط داشتند و آنها بزرگترین گروه جمعیتی این ایالت، به ویژه در جوامع کوچکتر و مناطق روستایی را تشکیل می‌دادند.

با این حال، برخلاف تصور رایج، یانکی‌ها تنها ساکنان مین نبودند. دو گروه فرانسوی تبار دومین گروه قومی بزرگ این ایالت را تشکیل می‌دهند. مردم آکادیا، که اصالتاً اهل بریتانی و نرماندی بودند، در سال 1763 توسط بریتانیایی‌ها از نوا اسکوشیا رانده شدند. بسیاری از آنها در دره سنت جان، که اکنون مرز شمالی مین را تشکیل می‌دهد، ساکن شدند. رشد صنایع چوب و نساجی پس از جنگ داخلی آمریکا باعث شد که فرانسوی‌های کانادایی از استان کبک به این ایالت مهاجرت کنند. فرانسوی زبان اصلی در بیشتر دره سنت جان است و زبان دوم در شهرهای صنعتی مین به شمار می‌آید.

مهاجرت ایرلندی‌ها به ایالت در قرن هجدهم آغاز شد و ایرلندی‌ها و فرانسوی‌ها بخش عمده‌ای از جمعیت کاتولیک رومی مین را تشکیل می‌دهند (کاتولیک‌های رومی اکنون حدود یک سوم جمعیت ایالت را تشکیل می‌دهند). شهرک‌های هوگنو فرانسوی و آلمانی در اوایل در نزدیکی ساحل ایجاد شدن و در طول دهه 1870، دولت به عنوان بخشی از برنامه توسعه کشاورزی و افزایش جمعیت، ساخت یک شهرک سوئدی در شهرستان آروستوک را نیز آغاز کرد.

سفیدپوستان تقریباً کل جمعیت این ایالت را تشکیل می‌دهند. بقیه جمعیت آن آمریکایی‌های آفریقایی تبار، اسپانیایی تبارها و آسیایی‌ها و جزایر اقیانوس آرام هستند. با اینکه این ایالت جمعیت کمی دارد و نسبت به دیگر ایالت‌ها، فرصت شغلی زیادی برای ارائه ندارد، اما با این حال ایرانیان بسیاری زیبایی این ایالت را برای زندگی آرام انتخاب کردند و در این ایالت مستقر هستند.

زندگی در مین

مین با نام مستعار “Vacationland” یک مقصد محبوب برای خانواده‌ها و کسانی است که عاشق تفریح و شادی در فضای باز هستند. چه چیزی در مین وجود دارد که تقریباً 25 میلیون بازدید کننده در سال جذب می‌کند؟

در ادامه قصد داریم تا درباره مزایا و معایب زندگی در این ایالت کم جمعیت بگوییم که ممکن است شما را شگفت زده کند.

  • مین غذاهای دریایی تازه و باورنکردنی دارد
  • مین نرخ بیکاری بسیار پایینی دارد
  • مردمان مین مهمان‌نواز و جذاب هستند
  • مین خط ساحلی زیبایی دارد
  • مین یکی از امن‌ترین مکان‌ها برای زندگی در ایالات متحده است
  • پارک‌های عالی‌ای دارد
  • مشکل ترافیک ندارد
  • خیابان‌های فوق امن دارد
  • خانه‌هایی با فضای زیاد دارد

تمام نقاط دنیا که مردم در آنها زندگی می‌کنند چیزهایی خواهند داشت که چندان مطلوب نیستند و مین نیز از این مقوله مستثنا نیست. معایب زندگی در این ایالت نیز عبارت است از:

  • قیمت خانه در مین بالا است
  • مین، بازنشستگان را بر جوانان جوان ترجیح می‌دهد
  • زمستان‌ها در مین سخت است
  • مین تنوع فرهنگی و قومیتی زیادی ندارد
  • سرگرمی در مین زیاد نیست
  • حقوق در مین کم است
  • اینترنت ضعیف است
  • تنوع غذایی در مین زیاد نیست
  • چیز زیادی برای انجام دادن در مین وجود ندارد
  • قوانین عجیب در مین وجود دارد

کشور

ایالات متحده آمریکا

پایتخت

آگوستا

بزرگترین شهر

پورتلند

طول

320 مایل (515 کیلومتر)

عرض

205 مایل (330 کیلومتر)

جمعیت (2020)

1,344,212

رتبه

42

درآمد متوسط خانوار

56,277 دلار

زبان گفتاری

انگلیسی: 92%

فرانسوی: 5%

سایر موارد: ≤ 3٪

 

Comments are closed.