همه چیز درباره ایرانیان داکوتای جنوبی و زندگی در این ایالت

ایرانیان داکوتای جنوبی • زندگی در داکوتای جنوبی • ایالت داکوتای جنوبی

ZSany - Advertise With Us Today!

داکوتای جنوبی اغلب به عنوان “سرزمین تنوع‌های بی‌کران” شناخته می‌شود. این تنوع در همه چیز از آب و هوا و مناظر گرفته تا اقتصاد، نمادهای دولتی و افراد مشهور است. داکوتای جنوبی از نظر اندازه در بین 50 ایالت در رتبه شانزدهم قرار دارد. این چهلمین ایالتی بود که در سال 1889 به اتحادیه ملحق شد و 77123 مایل مربع مساحت دارد که به طور متوسط 10 نفر در هر مایل مربع زندگی می‌کنند. داکوتای جنوبی از ایالت فلوریدا و مرتفع‌ترین نقطه ایالات متحده در شرق کوه‌های راکی، کیلومترها خط ساحلی دارد.

داکوتای جنوبی امروزه حدود 71800 بومیان آمریکا و 9 قبیله را در خود جای داده است. در زمان مراجعه به این ایالت، باید تاریخ و فرهنگ ریشه‌دار بومیان آمریکا را کشف کرد. این ایالت همچنین محلی برای زندگی مهاجران است که ایرانیان نیز بخشی از این مهاجران هستند.

ایرانیان سهم بزرگی در جامعه مردم داکوتای جنوبی دارند و بسیاری در این ایالت مشغول کار، تحصیل و زندگی هستند. در این مقاله با ما همراه شوید تا بیشتر درباره این ایالات و همچنین زندگی ایرانیان در این ایالت بدانید.

لیست ایرانیان داکوتای جنوبی

ایرانیان در این شهر در مشاغل مختلف مشغول به کار هستند و حتی بسیاری این شهر را برای تحصیل انتخاب می‌کنند. برخی از مهم‌ترین مشاغلی که می‌توان در این ایالت پیدا کرد و صاحبان این عناوین ایرانی باشند، عبارت‌اند از:

ایالت داکوتای جنوبی

داکوتای جنوبی، یکی دیگر از ایالت‌های آمریکا است که نسبت به برخی ایالت‌ها جمعیت کمتری دارد. داکوتای جنوبی در 2 نوامبر 1889 به چهلمین ایالت اتحادیه تبدیل شد. این ایالت دارای دو ویژگی فیزیکی منحصر به فرد است: این ایالت تقسیم قاره‌ای دارد. در نتیجه دریاچه تراورس، در گوشه جنوب شرقی ایالت، به سمت شمال به خلیج هادسون می ریزد و دریاچه سنگ بزرگ، در مرز مینه سوتا، به سمت جنوب به خلیج مکزیک می‌ریزد. داکوتای جنوبی از شمال با داکوتای شمالی، از شرق با مینه‌سوتا و آیووا، از جنوب با نبراسکا و از غرب با وایومینگ و مونتانا همسایه است. این ایالت توسط دره رودخانه میزوری به دو بخش شرقی و غربی تقسیم شده است. پیر، در مرکز داکوتای جنوبی، یکی از کوچکترین پایتخت‌های ایالتی کشور آمریکا به شمار می‌آید.

این ایالت به نام مردم داکوتا سیوکس نامگذاری شده است. این منطقه در نزدیکی مرکز منطقه‌ای قرار دارد که به طور سنتی توسط سیوکس‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد و محل زندگی جمعیت مرکزی آن فدراسیون با نفوذ بومیان آمریکا است. در طول تحولات فرهنگی در دهه 1970، سیوکس‌ها از فعال‌ترین گروه‌های بومی آمریکا در بازسازی رویه‌های سنتی خود بودند.

سبک زندگی مردم داکوتای جنوبی به طور کلی از سال 1930، زمانی که سکونت در این ایالت شکل کامل گرفت، تغییر محسوسی نکرد. حدود نیمی از ساکنان داکوتای جنوبی در مزارع، مناطق مذهبی یا مناطق مخصوص بومیان آمریکا زندگی می کردند. آب و هوای نامناسب و شرایط اقتصادی باعث مهاجرت از روستا به شهر در این ایالت شد و منابع محدود برخی از بومیان آمریکا را مجبور به ترک این مناطق کرد. آموزش، مراقبت‌های بهداشتی، خدمات اجتماعی و حمل و نقل همگی از دهه 1960 در این ایالت بهبود یافتند، با این حال، در آغاز قرن بیست و یکم، بسیاری از اهالی داکوتای جنوبی تحت حمایت قوانین فدرال بودند و زندگی آنها شکل و شمایل کامل‌تری به خود گرفت.

ایرانیان داکوتای جنوبی

اولین جوامع در داکوتای جنوبی طی بیش از یک هزار سال قبل توسط اجداد ساکن روستای ماندان و آریکارا ساخته شدند. اقتصاد آنها بر پایه کشاورزی و شکار استوار بود. در اوایل قرن هجدهم، آنها فشار قابل توجهی را از سوی گروه‌های مختلف سرخپوستان شمال شرقی که به دلیل تجاوز اروپا آواره شده بودند، احساس می‌کردند. اینها شامل مردم سیو و همچنین اوماها و پونکا بودند. اگرچه قوم ماندان در قرن 18 از این ایالت نقل مکان کرد، اما قوم آریکارا تا سال 1832 در داکوتای جنوبی باقی ماند.

در آغاز دهه 1740، 13 قبیله سیوکس زمین‌هایی را در منطقه مینه‌سوتای مرکزی امروزی رها کردند و در دشت‌های پیر و دشت‌های بزرگ داکوتای جنوبی مستقر شدند. اعضای قبیله یانکتون و برخی از یانکتونایی‌ها بیشتر قسمت شرقی داکوتای جنوبی را تصاحب کردند، در حالی که هفت قبیله لاکوتا به همراه یانکتونایی‌ها منطقه غربی را اشغال کردند.

حدود نه دهم از جمعیت داکوتای جنوبی امروزی از نژاد اروپایی هستند. اولین مهاجران در قلمرو داکوتای جنوبی، تاجران خز بریتانیایی و فرانسوی بودند که یا از طریق دره می سی سی پی و یا از امتداد دره میزوری وارد منطقه شدند. اندکی پس از آن، مهاجرانی از مناطق غرب میانه و نیوانگلند ایالات متحده و مهاجرانی از اروپا وارد این ایالت شدند.

در اوایل قرن بیست و یکم، مردم آلمانی بزرگترین گروه قومی در داکوتای جنوبی را تشکیل می‌دادند که حدود دو پنجم جمعیت بودند. گروه‌های اصلی آلمانی‌ها شامل منونیت‌ها، هوتریت‌ها و آلمانی‌هایی بودند که از روسیه مهاجرت کرده بودند. منونیت‌ها از نظر جغرافیایی در فریمن در جنوب شرقی داکوتای جنوبی مستقر شدند، جایی که بیشتر حال و هوای مذهبی دارد. هوتریت‌ها در امتداد حوضه رودخانه جیمز مستقر شدند و در آنجا به کشاورزی مکانیزه پرداختند. به دلیل امتناع از حمایت از دخالت آمریکا در جنگ جهانی اول، همه هوتریت‌ها در داکوتای جنوبی، به کانادا تبعید شدند. آلمانی‌هایی که از روسیه مهاجرت کرده بودند از ناحیه یانکتون در امتداد فلات میسوری پراکنده شدند، اما بسیاری از آنها در سه شهرستان در شمال مرکزی مستقر شدند.

اهالی اسکاندیناوی بزرگترین گروه قومی بعدی در این ایالت بودند، با افرادی از نروژ که بیشتر در منطقه شرقی ساکن هستند. آنهایی که تبار چک (عمدتاً بوهمیایی) دارند عمدتاً در شهرستان بون هوم در جنوب مرکزی داکوتای جنوبی زندگی می‌کنند. گروه‌هایی از هلند، فنلاند و ولز نیز در بخش‌هایی از بخش شرقی این ایالت زندگی می‌کنند.

بقیه جمعیت را آمریکایی‌های آفریقایی تبار، آسیایی‌ها و اسپانیایی‌ها تشکیل می‌دهند. در قرن بیست و یکم مردم خاورمیانه و آفریقا به این ایالت مهاجرت کردند. همچنین یک جامعه کوچک یهودی وجود دارد و مهاجرت تعداد پیروان ارتدکس و اسلام در این ایالت در حال افزایش است. همان‌طور که گفتیم ایرانیان نیز در این ایالت حضور دارند و جامعه‌ای کوچک را برای خود به وجود آوردند که مشغول به کار و تحصیل هستند.

زندگی در داکوتای جنوبی

دلایل زیادی برای نقل مکان و مهاجرت به داکوتای جنوبی وجود دارد که احتمالاً می‌توانیم یک یا دو کتاب کامل را از آنها تدوین کنیم. با این حال، قبل از نقل مکان به داکوتای جنوبی، نکاتی وجود دارد که باید بدانید تا مهاجرت خود را آسان‌تر کنید. از این گذشته، داکوتای جنوبی مانند ایالت‌های دیگر نیست و شما باید قبل از هر چیز درباره معایب و مزایای زندگی در آن بدانید تا تصمیم درست را بگیرید. ابتدا درباره مزایای زندگی در این ایالت خواهیم گفت:

  • موقعیت‌های شغلی فراوان
  • اقتصاد مولد
  • هزینه کم زندگی
  • مزایای مالیاتی کم
  • اثرات محدود شهرنشینی

تمام نقاط دنیا که مردم در آنها زندگی می‌کنند چیزهایی خواهند داشت که چندان مطلوب نیستند و داکوتای جنوبی نیز از این مقوله مستثنا نیست. معایب زندگی در این ایالت نیز عبارت است از:

  • آب و هوای سخت
  • شهرهای کوچک و تفکرات بسته محدود به این شهرها
  • دستمزد و حقوق کم
  • کمبود امکانات شهری
  • نابرابری اقتصادی

کشور

ایالات متحده آمریکا

پایتخت

پیر

بزرگترین شهر

سو فالز

طول

380 مایل (610 کیلومتر)

عرض

210 مایل (340 کیلومتر)

جمعیت (2020)

886,667

رتبه

46

درآمد متوسط خانوار

56,521 دلار

زبان گفتاری

انگلیسی، اسپانیایی (2.06%)

داکوتایی (1.39%)

آلمانی (1.37%)

 

Comments are closed.